بلاگ
خاطره‌هایی که در قاب جا نمی‌شوند
عکس‌ها بخشی از سفر را نگه می‌دارند؛ چند خط یادداشت، بخش دیگری را که تنها در دل ما گذشته است.
از سفر که برمی‌گردیم، بعضی لحظه‌ها در عکس‌ها پیداست و بعضی نه؛ صدای هم‌سفر، سکوت یک صبح، مهربانی کسی که نامش را نمی‌دانیم. برای نگه‌داشتن این‌ها، گاهی چند خط کافی است.
هر روز، یک لحظه
لازم نیست سفرنامه‌ای بلند بنویسید. تاریخ و مکان را ثبت کنید و از یک لحظه بنویسید که برایتان معنایی داشته است. نام‌ها و جزئیات کوچک، سال‌ها بعد کلید بازگشت به همان روز می‌شوند.
قاب‌ها را با احترام انتخاب کنیم
پیش از انتشار تصویر هم‌سفران، رضایتشان را بپرسید. هر خاطره‌ای برای عمومی شدن نیست. می‌توان عکس‌های شخصی را در آرشیو خانوادگی نگه داشت و برای روایت عمومی، قاب‌هایی را برگزید که حریم دیگران در آن حفظ می‌شود.
آرشیوی که پیدا شود
عکس‌ها را در پوشه‌هایی با نام مقصد و تاریخ مرتب کنید. یک نسخه پشتیبان جدا نگه دارید و کنار عکس‌های منتخب، توضیح کوتاهی بنویسید. خاطره وقتی نام و نشانی داشته باشد، آسان‌تر دوباره پیدا می‌شود.